O nematerijalnom kulturnom nasleđu

UNESKO nematerijalno kulturno nasleđe definiše kao „praksu, prezentaciju, izražavanje, kao i udružena znanja i neophodne veštine, koje zajednice, grupe i, u nekim slučajevima, pojedinci prepoznaju kao deo svog kulturnog nasleđa. Nematerijalno kulturno nasleđe, koje se ponekad naziva i živa kulturna baština, manifestuje se, između ostalog, u sledećim oblastima: usmena tradicija i jezik, scenska umetnost, društvena praksa, rituali i praznici, znanje i primena znanja o prirodi i univerzumu i tradicionalna umetnost. Prenošena s generacije na generaciju, konstantno obnavljana u društvenim zajednicama i grupama, kao reakcija na okolinu, kao interakcija s prirodom i istorijskim uslovima postojanja, nematerijalno kulturno nasleđe izaziva osećaj identiteta i kontinuiteta. Značaj nematerijalnog kulturnog nasleđa je i u tome što promoviše, održava i razvija kulturni diverzitet i ljudsku kreativnost”.

Strateško težište UNESKO-a jeste jačanje kapaciteta različitih aktera za očuvanje nematerijalnog kulturnog nasleđa na nacionalnom nivou i delotvorno korišćenje mogućnosti i mehanizama međunarodne saradnje, koji su ustanovljeni Konvencijom o zaštiti nematerijalnog kulturnog nasleđa, kako bi se unapredilo zajedničko razumevanje prilika i izazova povezanih sa politikama za očuvanje nematerijalnog kulturnog nasleđa u Regionu, kao što su: nacionalne politike popisivanja, proces revitalizacije nematerijalnog kulturnog nasleđa, upravljanje održivim kulturnim turizmom, uloga i angažovanje lokalnih zajednica, transnacionalna dimenzija nematerijalnog kulturnog nasleđa, obuka i izgradnja kapaciteta.